Kahja e Xi Jin Pingut drejt histories së rreme dhe armeve të rrezikshme, është për tu patur frikë.

The Economist

Udhëheqësi i Kinës po ndjek udhën e një nacionalizmi shqetësues dhe idenë se Partia Komuniste nuk bën kurrë gabime.
Momenti më domethënës i paradës së ditës kombëtare në Sheshin Tiananmen në 1 tetor zgjati vetëm disa sekonda. Ai u shfaq ndërsa raketat bërthamore të reja të frikshme të Kinës DF-41, të afta për të goditur çdo qytet në Amerikë, iu afruan hapësirës së dedikuar për median Chaguan në Sheshin e Paqes së Përjetshme. Altoparlantët filluan të bucisnin teksa transportuesit e tyre të kamufluar, me shumë rrota u nisën drejt portës së madhe të Qytetit të Ndaluar, ku Presidenti Xi Jinping dhe udhëheqësit e tjerë kinezë prisnin në rrëmujë. Zërat që vijnin nga altoporlantet shpjeguan se si armët do të siguronin që Kina të ruajë gjithmonë një aftësi parandaluese, për të garantuar kështu paqen. Duke ndërthurur dhe pak folklor, zërat i krahasonin raketat me dragonj të mëdhenj që mund të fshihen në male të mëdha ose dete pa kufij përpara se të jepnin goditje që tundnin tokën. Turma e zgjedhur me kujdes shpërtheu në brohoritje spontane.
Brohoritjet pasqyruan dy mesazhe nga parada, e cila shënoi 70 vjet të sundimit komunist. E para është që Kina ka fuqi të tillë ushtarake që asnjë vend nuk mund ta mundë me siguri. E dyta është që Kina është një vend i zhvilluar falë Partisë Komuniste e cila është, dhe ka qenë gjithmonë, një forcë që punon për të mirën e vendit.

Mesazhi i dytë u dha ngagjysma civile e paradës, e cila erdhi nga pjese të ndryshme të vendit me autobusë me cati të hapur, pikturuar me ar, që mbanin kapele të kue si dhe pasardhës të tjerë të themeluesve dhe dëshmorëve të Kinës komuniste. Njëri prej tyre ishte një nip i Mao Ce Dunit, i shtrydhur në një uniformë gjenerali. Rradhët e njerëzve ishin të perforcuara nga marshuesit e veshur si fermerë të epokës Mao, ushtarë dhe punëtorë, që vallëzonin dhe këndonin për festat e fushatat e organizuara nga partia e viteve 1950, 1960 dhe 1970 për të zbutur natyrën, mobilizuar masat dhe për ta kthyer Kinën në një fuqi industriale. Një Purifikim i tillë i viteve të Maos është i pahijshëm. Ato periudha ishin dekada që lane miliona kinezë të vdekur, qoftë nga uria e krijuar nga njeriu, nga lufta e klasave apo nga spastrimet ideologjike. Megjithatë nën qeverisjen e Xi Ji Ping, sundimi i partisë i ka shërbyer më së miri historisë së lavdishme të përparimit kombëtar. Shefi i Kinës nuk i ka fshehur motivet e tij. Ai e lidh kolapsin e Bashkimit Sovjetik me momentin kur liderët rusë dënuan krimet e Stalinit dhe udhëheqësve të tjerë komunistë. Zoti Xi ka zgjedhur një kurs tjetër, duke kufizuar tolerancën e mëparshme.
Paradat e mëparshme janë lidhur ngushtë me cështjet që përbënin debat për kohën. Në Festën Kombëtare në 1984 Deng Xiaoping, udhëheqësi i atëhershëm i Kinës, tha se detyra kryesore e vendit ishte të reformonte ekonominë për të hequr pengesat për zhvillimin. Ajo paradë përfshinte bustet e udhëheqësve të pastruar ose të mënjanuar nga Mao, dhe një grup nga Shekou, një zonë speciale pionierësh ekonomik që kritikët e majtë të Deng e quanin kapitalist.
Në mjediset elitare, kryesisht për përfitimet personale, zoti Xi ka hedhur poshtë krimet e së kaluarës nga ultra-majtistët, të cilët konsiderohenin Deng të devijuar nga linja e partisë. Duke nderuar heronjtë revolucionarë në prag të ditës kombëtare të këtij viti, Z. Xi kujtoi Zhang Zhixin, një anëtar partie të ekzekutuar në 1975 pse u shpreh kundër teprimeve të epokës Mao, megjithëse jo para laringu i tij të masakrohej për të ndaluar thirrjen e saj ndaj të burgosurve para se të vdiste
Asnjë dhuratë e tillë nuk u ofrohet masave. Historia e vërtetë e rimëkëmbjes së Kinës nga shkatërrimi maoist u shkrua nga qindra miliona individë kinezë. Ata mundën të ngrihen nga varfëria përmes punës së palodhur dhe marrjes së rreziqeve, pasi Deng përqafoi ekonominë e tregut. Sidoqoftë, në paradën e këtij viti, një pikturë e gjerë e Deng në një kostum Maoist u shoqërua nga valltarë të veshur në mënyrë identike duke tundur fruta të grurit, sikur të ishte shefi i aftë i një ferme kolektive dhe jo njeriu që i linte fshatarët të rritnin të lashtat e tyre, duke transformuar kështu jetën rurale. Marshimet e mëvonshme, duke lavdëruar epokën Xi, treguan lavdinë e planifikuar me trenat me shpejtësi të lartë dhe raketa hapësinore. Disa nga përfaqësuesit e paktë të dukshëm të ndërmarrjeve private ishin shoferë, një grup me pagë të ulët që dikur lavdërohej nga Z. Xi për faktin se ishin si bletët e zellshme. Në shenjë homazhi të dukshme për këtë imazh, shoferet e shpërndarjes së paradës mbanin kapele të verdha dhe të zeza, të kryesuara me antenat e bletëve, si heronjtë në një libër për fëmijë. Sikur protestat e sheshit Tiananmen të vitit 1989 të mos kishin ndodhur kurrë, studentë nga universitetet e qytetit marshuan nën flamujt e kolegjit të tyre, duke bërtitur me ngazëllim ndërsa panë zotin Xi, përmes ajrit ende të rëndë me tymi nga tanket e paradës.
Nacionalizmi kinez është problem botëror
ËShtë e kuptueshme, me të vërtetë e pashmangshme, që një Kinë më e pasur do të kërkonte të bëhej një fuqi e madhe ushtarake. Ajo që nuk ishte e pashmangshme ishte që Z. Xi do të përqafonte nacionalizmin populist, nostalgjik, me flamur të kuq, ndërsa fliste për gabimet e tmerrshme të partisë. Tradicionalisht, ata që e kërkojnë Kinën të shohë me ndershmëri të kaluarën u janë drejtuar interesit racional të vetvetes. Liberalët e guximshëm kanë bërë thirrje për një debat më të hapur rreth Hapit të Madh Përpara dhe Revolucionit Kulturor, për të parandaluar përsëritjen e gabimeve të tilla. Ky argument është i dobët sot. Z. Xi nuk është një revolucionar si Mao, i prirur për çmontimin e partisë. Përkundrazi, ai është një autoritar i fiksuar me stabilitetin, i vendosur për të pohuar autoritetin absolut të partisë. Për këtë qëllim, skuadra e tij është e lumtur të shfrytëzojë retorikën maoiste, nostalgjinë për një Kinë më të thjeshtë, më pak materialiste dhe krenarinë e arsyeshme të publikut për durimin e vështirësive të kaluara. Gjykuar në mënyrë cinike, një propagandë e tillë është politikë e brendshme efektive. Rregulli i forcave të forta të stilit Mao është ende një rrezik, por ka pak rrezik për t’u rikthyer në sakatimin e Revolucionit Kulturor.

Vende të tjera duhet të kenë më shumë frikë nga qasja e rrezikshme e Presidentiti drejt historisë së rreme. Duke i thënë popullit të tij se Kina komuniste nuk ka marrë asnjëherë një kthesë të gabuar, ai po ngjall një nacionalizëm të padurueshëm dhe të rrezikshëm në të cilin kritika nga jashtë barazohet me armiqësinë.
Kina nuk është fuqia e parë në rritje në kërkim të armëve të frikshme. Atdhetarizmi i popullit të tij nuk mund të hidhet poshtë si shpëlarje e trurit. Shumë janë me sy të qartë dhe racionalë në dashurinë e tyre për vendin e tyre dhe mbështetjen për Z. Xi. Por, nacionalizmi i armatosur rëndë, mund të fillojë luftëra. Edhe Kina dhe pjesa tjetër e botës do të ishin disi më të sigurta nëse shefat e partive do të pranonin fajësinë e tyre. Zoti Xi po shkon në drejtimin tjetër duhet të alarmojë të gjithë.